You are currently browsing the monthly archive for Enero, 2007.

Istorio hau arraroa irudituko zaizue, baina imajinazio pixka bat erabilita oso gustokoa izango duzue.

Lehenik eta behin, istorioaren hasierako kokapena pentsatu nuen, eta berehala munduko beste puntan dagoen irla bat bururatu zitzaidan.

“Australian pasatu nituen bi opor asteak bukatzear zeuden, hegazkina hartzekotan nenbilen eta produktu harrigarri bat ikusi nuen Canberrako kaleko denda batean.”

Momentu horretan leku horretako animalia bitxi bat etorri zitzaidan burura.

“Ornitorrinko arrautzak zirela esan zidan dendariak, irribarre maltzurra airera botata. Birritan pentsatu gabe erosi nituen eta aireportura bidean jarri nintzen.”

Pentsatu nuen bidaiaren presentazioa egitea egokia litzatekeela, eta horrela egin nuen.

“Eskalarik gabeko hegaldia zen, 12 ordukoa gutxi gora-behera, eta etxera gauerako ailegatzea espero nuen, erosi berriak nituen arrautzez egindako tortila patata goxoa jateko. Etxera oso nekatuta ailegatu nintzen eta esandako tortila egin nuen, baina dastatzerakoan ez zitzaidan gustatu…”

Orduan beste pertsonaia arraro bat sartzea pentsatu nuen

“… eta etxean nuen haritz bonsaiari bota nion ongarri gisa. Lotara joan nintzen gosea kenduta eta loak laster harrapatu ninduen.”

Inspiratuta nenbilela, istorioari ustekabeko bira bat ematea bururatu zitzaidan.

“Esnatu nintzenean, sukaldera joan eta harritu egin nintzen: bonsaia erraldoi bihurtu zen eta sukalde osoa betetzen zuen! Nire lehenengo erreakzioa adarrak inaustea izan zen, eta horrela arazoa konpondu
nuen”

Momentura arte, beharrezko ziren bi hitz sarturik nituen, baina beste bat behar nuen: aulkia. Baina ideia bat izan nuen.

“Ondoren, sukaldea errautsez eta egur oholez beterik zegoen. Hau guztia erabiltzeko, behar nuen aulkia egitea pentsatu nuen eta horrela izan zen.”

Istorioa irakurri egin nuen, baina oso normala iruditu zitzaidanez miresgarritasun pixka bat sartzea ondo legokeela pentsatu nuen.

“Aulki horretan esertzean, hegan egiten hasi nintzen eta ibilbidea oinen puntekin zuzentzen nuen, baina ehiztari bat tiroka hasi zitzaidan eta hil egin nintzen”

Momentuan bertan konturatu nintzen istorioa txarto bukatzen zela, eta filmetako ohiko amaiera bat etorri zitzaidan burura.

“Bat-batean, hegazkinean esnatu egin nintzen, eta erosi nituen arrautzak ornitorrinko haztegia egiteko erabiltzea erabaki nuen.”

Su visión de la realidad española es amarga y pesimista, lo cual se refleja en sus obras, pero también se plasma su espíritu sensible lleno de humor y, a veces, de ternura. Critica claramente los vicios que aquejan a los españoles con una marcada intención reformista. En sus textos encontramos reflexiones filosóficas, confesiones políticas, humorismo, aventuras y duras críticas sociales.Baroja cultivó preferentemente el género narrativo, pero se acercó también con frecuencia al ensayo y más ocasionalmente al teatro, la lírica y la biografía y el propio autor agrupó sus novelas, un poco arbitrariamente, en diez trilogías y alguna tetralogía. Defensor de una novela abierta, ya que considera ésta como un fluir en sucesión, compone sus obras a través de una serie de episodios dispersos, unidos, muchas veces, por la presencia de un personaje central. Su técnica para construir la novela se basa en la espontaneidad y la observación de la realidad inmediata. La estructura principal es simple y la falta de conflicto se subsana por medio de frecuentes diálogos, descripciones de lugares e historias particulares de los personajes secundarios.Su estilo es vigoroso, dinámico y expresivo. Irrespetuoso con las reglas gramaticales, breve, claro y preciso, contrasta claramente con la prolijidad retórica de la generación literaria anterior ya que no busca la corrección sintáctica y léxica, sino la sencillez y la expresividad. Una de las características más destacadas de Baroja es su capacidad de crear personajes y la fuerza con la que los presenta.La mayor parte de los personajes barojianos son seres inadaptados, que se oponen al ambiente y la sociedad en la que viven, aunque impotentes, incapaces de demostrar energía suficiente para llevar lejos su lucha, acaban frustrados, vencidos y destruidos, en ocasiones físicamente, en muchas otras moralmente, y, en consecuencia, condenados a someterse al sistema que han rechazado. Por eso se ha dicho que los protagonistas de las novelas de Baroja son antihéroes (los personajes principales) y, junto a él, otros personajes secundarios que aportan datos acerca del central.